Tweet12-12-2010 om 17:47 door Ubald Kragten

Terwijl Growing Up van Peter Grabiel uit de luidsprekers knalt, mijn partner door de modder zwoegt bij de Mescherbergloop, mijn ene zoon een tapcursus krijgt en de tweede op trainingskamp is, buig ik me op zondagmiddag – na zestig rondjes schaatsen – over de jaarlijkse ontwikkeldoelen en beoordelingen van mijn teamleden. In alle ‘rust’ in de woonkamer, wat te drinken, knallende muziek, de nummers die voorbijgaan meestal zonder tot me door te dringen maar wel bewust gekozen. Hoe dat werkt, ik weet het niet maar het schiet wel op. Dit jaar voor het eerst gebaseerd op een nieuw systeem wat de hoeveelheid papierwerk terug moet dringen. Vooralsnog zijn de vakjes wat klein om alle beoordelingsobservaties in kwijt te kunnen en de juiste nuances te duiden maar de eerste ervaringen zijn positief omdat alles éénduidig in dat ene document staat. Tevreden constateer ik dat we veel doelen dit jaar hebben gehaald en dat zeker niet alleen door af te gaan op de zelfbeoordeling van de verschillende teamleden. De zelfkennis is iedere keer weer verhelderend, bevestigend en geruststellend. Het maakt de discussies straks een stuk makkelijker. Als dan ook nog de input van de overige reviewers in lijn is met de zelfreflectie en  mijn eigen denken lijkt er geen vuiltje meer aan de lucht te zijn voor alleen maar constructieve gesprekken.

Met de klanken van In Your Eyes begint Peter Gabriel aan het voorlaatste nummer. Toepasselijk voor de discussies die de komende weken weer gevoerd gaan worden (alleen de titel). Subjectief blijven de systemen altijd ook al zouden sommige mensen graag willen dat ze echt objectief zijn hoewel er dan veel meer doelen niet gehaald zouden zijn kijkend naar de letterlijke definitie. Tijd voor de volgende.

Plaats een reactie