Tweet19-02-2010 om 09:00 door Rudolf Wessels

Het process-verbaalnummer is 2010018588-1

Het vermelde feit:

“Tussen maandag 15 februari 2010 te 19.15 uur en dinsdag 16 februari 2010 te 09.10 uur werd op de Kleine Gracht te Maastricht, het vermelde feit gepleegd. Aangifte van de vernieling van mijn personenauto. Op maandag 15 februari 2010 omstreeks 19.15 uur parkeerde ik mijn onbeschadigde personenauto, merk Saab, type 900, kleur zwart langs de Kleine Gracht te Maastricht ter hoogte van huisnummer 4. Op dinsdag 16 februari 2010 omstreeks 09.10 uur kwam ik terug bij de auto. Ik zag toen dat het glas van het dakraam/ sunroof was ingeslagen. Ik zag ook dat meerdere auto’s welke geparkeerd stonden langs de Kleine Gracht vernield waren”

Tja, carnaval maakt duidelijk een hoop los in de mensen. Ik voelde mij geroepen om aangifte te doen van mijn ingeslagen ruit. Nu was het carnaval, dus ging ik volledig in carnavalskledij naar het bureau. En ja, ik zeg het zelf maar even, ik was verkleed als zelfmoord terrorist. Met redelijk wat staven dummy dynamiet (zichtbaar) om mijn lijf stapte ik het politiebureau in waar ik zonder blikken of blozen werd geholpen. Ik wierp in het gesprek nog het thema op van de beveiliging van politiebureau’s, maar blijkbaar snapte men dat punt niet.

Ik had overigens foto’s gemaakt van een hele serie andere auto’s in dezelfde straat waar spiegels of ruitenwissers waren afgebroken. De politie was daarin absoluut niet geinteresseerd. Is dat niet een beetje vreemd?

Een dag later kwam ik overigens tot de conclusie dat er een bewakingscamera direct gericht was op de plaats waar mijn auto een dag eerder was gesloopt. Ik dacht dat het slim was om dat nog even te melden aan de politie, omdat die beelden natuurlijk niet eeuwig worden bewaard. Nou, daar hoefde ik me geen zorgen over te maken was de reactie. Ok, hoe lang blijft dit dan bewaard?

O ja, een punt moet ik nog kwijt. Op het politiebureau wist men mij ter vertellen dat ik in Den Haag was geboren. Aj, want in mijn paspoorten staat gewoon Winschoten. Kortom, ze hebben weer eens een potje gemaakt van de databases en registratie van persoonsgegevens. Is dit niet weer een pakkend voorbeeld dat de risico’s van het inperken van onze privacy buitengewoon groot is? Ik zie er niet veel verschil in of je als overheid toevallig mijn geboorteplaats verruild, of een verkeerd DNA profiel aan iemands naam koppelt. En in de rechtzaal kon dat wel eens vervelende consequenties hebben!

Plaats een reactie