Tweet28-03-2011 om 21:54 door Ubald Kragten

Zondag zat ik al vroeg in de auto samen met teammaatje Oda. We waren op weg naar de eerste bijeenkomst van Tour for Life waar we zouden worden bijgepraat over sponsoring, training, begeleiding en een toelichting zouden krijgen op het werk van Artsen zonder Grenzen want daar fietsen we in augustus een hele week voor. We hadden het plan opgevat om voor de bijeenkomst het Utrechtse Heuvelland per fiets te verkennen om zo nog wat te trainen. De 75 km lange tourtocht van DTC was de perfecte gelegenheid en kort voor negen uur zaten wij bij 2 graden en een strak blauwe lucht al op de fiets. Het tempo was goed, de Utrechtse Heuvelrug en de uiterwaarden van de Lek waren mooi en keurig op tijd melden we ons net na twaalf uur in Austerlitz waar al heel wat tourgenoten al dan niet in wielerkleding rondliepen.

Na een korte inleiding, kregen we een toelichting op het werk van Artsen zonder Grenzen. De korte film liet die dingen zien waarvan je weet dat Artsen zonder Grenzen daar aan werkt: hulpverlening voor slachtoffers van conflicten en rampen, inenten van kinderen tegen tuberculose, malaria, cholera en andere ziektes, begeleiding van zwangere vrouwen, anti-hiv behandeling voor baby's en speciale voeding om ondervoede kinderen weer op de been te helpen. De rode beker met noodvoeding in de film was een herkenningspunt voor ons. De film werd gevolgd door een toelichting waar stil werd gestaan bij de rol die Artsen zonder Grenzen speelt om regeringen en internationale organisaties in het openbaar aan te spreken op misstanden en hun verantwoordelijkheden. Heel dichtbij kwam het opeens toen de arts een groen-geel-oranje-rood plastic bandje van zo'n 20 centimeter pakte. Dat bandje, het zogenaamde MUAC bandje leerde ik vandaag van de website, is een simpel hulpmiddel om de mate van ondervoeding te meten. Als de bovenarm zo dun is dat het bandje rood aangeeft, heeft een arm nog maar een doorsnede van zo'n 4 cm. Niet alleen de arts zelf kreeg een brok in zijn keel, ook ik was geraakt door het besef hoe dun een armpje is met zo'n doorsnede.


Afgelopen vrijdag zat ik de (interne) blog van Fieke Sijbesma te lezen. Hij was samen met een paar andere collega's in het kader van de ondersteuning die DSM geeft aan het World Food Program van de VN op bezoek in Ethiopië om met eigen ogen te zien welke hulp mensen in vluchtelingen kampen nodig hebben. Het verslag was bijna net zo sprekend als het MUAC bandje. DSM werkt mee aan het vullen van de rode beker om zo het bandje weer groen te laten kleuren en wij gaan fietsen voor Artsen zonder Grenzen om zo geld in te zamelen om al dat schitterende werk mogelijk te maken.

Reacties

Plaats een reactie