Beste Rudolf. lotgenoot,
Tweede Kerstdag een jaar of 6 geleden wandelde ik met vrouw, dochter en hondje de warme Kerstlunch er een beetje uit. De Voerenweg in zuidelijke richting bood een geweldig uitzicht en een leuke ontmoeting met een grote groep vrienden en kennissen uit ons mooie dorp Gronsveld. Een van hen, onze vriend Toon, waarschuwde me voor een ons tegemoetkomende wandelaar met twee loslopende honden. De beesten waren berucht voor hun agressie jegens soortgenoten. Ik lijnde mijn hond aan en vroeg de man dat ook met die van hem te doen. Ze hadden onze Tommie al vaker te grazen gehad en ik wilde herhaling voorkomen. De beide valse monsters hadden mijn angstige 'beessie' al in de gaten en begonnen te naderen. Nogmaals vroeg ik de eigenaar dringend zijn dieren bij zich te houden en ik zei erbij dat ik ze weg zou schoppen als ze opnieuw zouden aanvallen. Hij deed of of hij me niet hoorde. De eerste vuilak vloog op mijn trillende hond aan, die veiligheid zocht tussen mijn benen. Voordat de kaken hun kwalijke werk konden doen schopte ik de agressor een metertje omhoog; wandelschoenen zijn een geweldige uitvinding. De andere hond van het tweetal maakte ondertussen een omtrekkende beweging om de aanval in de rug in te zetten. Nogmaals waarschuwde ik de eigenaar, opnieuw zeggend dat ik de hond weg zou schoppen. Opnieuw zonder effect. Dus daar vloog ook de tweede hond van de punt van mijn wandelschoen tenminste een meter de lucht in. Ik bukte me over mijn eigen hond om te kijken of te zien hoe het arme dier er aan toe was. Dat had ik beter niet kunnen doen. De eigenaar van de twee laagvliegende honden was op volle stoom gekomen en haalde uit. In zijn hand had hij zo'n kunststof oprollijn en daarmee haalde hij in één klap mijn hele gezicht mee open. Voor ik me realiseerde wat er precies was gebeurd was de schoft al een meter of 10 verderop. Ik zag de paniek op het gezicht van mijn dochter en mijn vrouw. Ook de rest van de groep - wat een enorme hoeveelheid getuigen - was verbouwereerd. Ik werd onwaarschijnlijk kwaad en rende naar mijn belager toe. Vlak voordat ik de man een verschrikkelijke knal voor zijn kop wilde geven realiseerde ik me dat hij een bril droeg en ik hem misschien wel ernstig zou beschadigen. Ik beheerste me trillend van woede en schold hem de huid vol. Hij kromp ineen en ik waarschuwde hem dat ik aangifte zou doen. Tot zover het goede nieuws. De aangifte is een verzoeking. Eerst naar het hoofdbureau en daar doorgestuurd naar Randwijck. Even wachten, nog even wachten en nog langer wachten. Aan de andere kant van de wand, die aan de bovenzijde open is, waren de dienders in een prettig onderling koffiegesprek gewikkeld. Toen ik dan uiteindelijk alles had verteld waren de kerstdagen om en was het lange wachten op gerechtigheid begonnen. Onze goede vriend Toon heeft als getuige nog uitvoerig verslag gedaan aan de politie waarna er geen twijfel kon bestaan over de toedracht. Ja, dat had u gedacht. Na verloop van heel veel tijd hebben we weer eens gevraagd hoe ver ze waren met 'onze' zaak. Er was van alles mis en kwijt, maar ze gingen er opnieuw werk van maken. Toen we weer veel later vroegen hoe het er mee stond, was de zaak al bij de rechter geweest. Excuses kregen wij voor het feit dat ze ons vergeten waren uit te nodigen. De dader had van de gelegenheid gebruik gemaakt om het hele verhaal op zijn kop te zetten en hij had dus uit zelfverdediging geslagen. Alle getuigen ten spijt. En, tja, er was niemand geweest die de schoft had weersproken en dus heeft 'het recht zijn loop'. Nee, helaas er viel niets meer aan te veranderen. Lekker voor je rechtsgevoel. Ik heb nog lang gedacht dat ik de man alsnog een paar meppen moest verkopen, maar dat is eigen rechter spelen en daar heeft het apparaat een grote hekel aan. Daar treden ze hard tegen op. Vreemd hè, al die stemmen op de PVV (vrees niet, ook dat heb ik niet gedaan)